D. Stary Świat (OW) – szybkie, defensywne, dla zaawansowanych 

1) Jak wygląda Karta gatunku w atlasie | SpotMeUp 

Każdy gatunek opisujemy identycznie.

• Pochodzenie i biotop: kontynent/region + typ siedliska (suchy scrub, lasy wilgotne, sawanna, itp.)

• Tryb życia: naziemny / nadrzewny / kopiący (fossorial) / “webber”

• Poziom:  start /  średnio /  zaawansowany

• Charakter i obrona: spokojny/płochliwy/defensywny + włoski parzące (Nowy Świat) lub silniejszy jad (Stary Świat)

• Terrarium: rozmiar, wentylacja (krytyczne), kryjówka, miseczka

• Podłoże i wilgoć: sucho/gradient wilgoci/podłoże głębokie do kopania

• Karmienie: co, jak często, “co jeśli nie je”

• Wylinki: objawy, zasady bezpieczeństwa, post-molt

• Rozmnażanie (w skrócie): trudność, kluczowe ryzyka

• Najczęstsze błędy: 3–5 konkretnych “czego nie robić”

• CTA SpotMeUp: “pokaż fotę / zapytaj społeczność / znajdź hodowców w okolicy”

1) Poecilotheria regalis – OW, nadrzewny 

Ptasznik królewski (P. regalis) to duży, błyskawiczny i silnie jadowity gatunek nadrzewny z Indii (OW). Przy karmieniu liczy się bezpieczeństwo i podawanie zdobyczy na wysokości.

Co podawać?

Podstawa: ruchliwe owady: świerszcze, karaczany (tureckie B. lateralis, dubia), szarańcza.

Młode (L1–L3): wylęg świerszcza/karaczana, muszki owocówki; można też dać martwy pokarm (np. połówkę mącznika) położony wysoko przy oprzędzie.

Dorosłe: duże karaczany, dorosła szarańcza; sporadycznie Zophobas. Kręgowców w hodowli nie poleca się.

Jak często?

• slings: co 2–3 dni

• podrostki i dorosłe: raz w tygodniu lub co 10 dni

Nadrzewne karmienie — jak to robić?

Owady wrzucaj tak, by trafiały na korę/dekoracje/oprzęd. Najlepiej sprawdzają się karmówki, które wspinają się (np. tureckie karaczany, świerszcze).

Najważniejsze zasady

• używaj pęsety 25–30 cm

• przy oznakach wylinki usuń żywą karmówkę; po wylince odczekaj 7–10 dni

• zapewnij miseczkę z wodą (często na wysokości) i wilgotność ok. 70–80%
  
  

2) Poecilotheria metalika – OW, nadrzewny 

Poecilotheria metallica to nadrzewny „klejnot” z Indii (OW). Jak większość Poecilotherii jest bardzo szybka, ma silny jad i potrafi gwałtownie uderzać w zdobycz.

Menu dla P. metallica

Młode (L1–L4):

• wylęg karaczana tureckiego lub świerszcza

• opcjonalnie Drosophila hydei (szybko z nich wyrasta)

Podrostki i dorosłe:

• karaczany (tureckie, argentyńskie), świerszcze, szarańcza

Urozmaicenie:

• sporadycznie owady latające (np. mucha/ćma z pewnego źródła) — świetnie je „nakręcają” ruchem

Jak karmić

• częstotliwość: młode co 3–4 dni, dorosłe co 7–14 dni

• podanie: wrzucaj karmówkę w pobliże oprzędu/gniazda — ten gatunek rzadko poluje na ziemi

• bezpieczeństwo: pęseta 30 cm to podstawa; pająk potrafi błyskawicznie „pójść” po pęsecie w stronę ręki

Zasady PRO

• rozmiar ofiary: najlepiej, by była mniejsza niż długość głowotułowia + odwłoka

• sprzątanie: bolusy i niezjedzone owady usuń po 24 h (pleśń/roztocza)

• woda: raz w tygodniu zwilż ściankę przy gnieździe (pije krople) lub daj miseczkę na wysokości

3) Pterinochilus murinus (OBT) – OW, naziemny/webber 

Pterinochilus murinus (OBT) to bardzo szybki i silnie defensywny ptasznik o dużym apetycie. To gatunek Starego Świata (OW) – nie ma włosków parzących, a w razie stresu może bronić się błyskawicznie i dotkliwie ukąsić.

Żywienie

Młode (L1–L4): wylęg karaczana tureckiego, małe świerszcze, ewentualnie pocięte mączniki.

Podrostki i dorosłe: karaczany (tureckie, argentyńskie), świerszcze, szarańcza, mączniki, drewnojady.

Dobieraj wielkość ofiary do rozmiaru pająka.

Sposób polowania

OBT to typowy „webber” – buduje gęste tunele z pajęczyny i często atakuje z ukrycia, wciągając zdobycz do gniazda.

Częstotliwość karmienia

• Młode: co 3–5 dni (przy cieple i regularnym pokarmie rosną bardzo szybko).

• Dorosłe: co 7–10 dni.

  Nie przekarmiaj – odwłok nie powinien być nadmiernie „napompowany”.

Zasady bezpieczeństwa i podawania

• Używaj długiej pęsety i pracuj ostrożnie.

• Najlepiej wrzucać owada na pajęczynę – drgania szybko uruchamiają reakcję łowiecką.

Woda i wilgotność

Mimo pochodzenia z suchych rejonów Afryki, dorosłym warto zapewnić stałą miseczkę z wodą.

Młodym zwykle wystarczy delikatne zwilżenie jednego rogu terrarium co ok. 2 tygodnie.

Wylinka

Przed wylinką OBT bywa wyjątkowo defensywny. Jeśli zamurował wejście pajęczyną, nie karm go i nie wrzucaj owadów – to sygnał, że potrzebuje spokoju.

4) Harpactira pulchripes – OW, naziemny/kopiący 

Biotop: południowa Afryka, warunki raczej suche.

Hodowla: arid + możliwość kopania; stabilna woda.

Błędy: zbyt mokro.

5) Ceratogyrus darlingi – OW, naziemny/kopiący 

Plus: “horned baboon” – charakterystyczny wygląd.

Hodowla: podłoże do kopania, raczej sucho-umiarkowanie.

Błędy: brak głębokiego podłoża.

6) Monocentropus balfouri – OW, naziemny/webber 

Plus: bywa trzymany w koloniach (to temat dla bardzo doświadczonych).

Hodowla: półsuche, dużo pajęczyny, kryjówki.

Błędy: “kolonia na start” – nie.

7) Heteroscodra maculata – OW, nadrzewny 

Charakter: ekstremalnie szybki.

Hodowla: wysoki zbiornik, szczeliny, przewiew.

Błędy: brak planu przy otwieraniu terrarium.

8) Stromatopelma calceatum – OW, nadrzewny 

Hodowla: pion + przewiew; bardzo szybki i defensywny.

Błędy: jak wyżej – rutyna serwisowa musi być “na automacie”.

9) Hysterocrates gigas – OW, kopiący 

Biotop: Afryka, bardziej wilgotne mikrośrodowiska.

Hodowla: głębokie, wilgotne podłoże + wentylacja.

Błędy: suche prowadzenie i brak miejsca do kopania.

10) Pelinobius muticus (King baboon) – OW, kopiący 

Plus: ikona gatunków kopiących.

Hodowla: bardzo głębokie podłoże, raczej sucho-umiarkowanie.

Błędy: płytkie terrarium = stres i gorsza kondycja.

11) Cyriopagopus lividus (cobalt blue) – OW, kopiący 

Biotop: Azja, wilgotne warunki w norach.

Hodowla: wilgoć “w głębi”, dużo podłoża, przewiew.

Błędy: powierzchniowe “mokro” bez głębi (pająk i tak zejdzie niżej).

12) Cyriopagopus sp. “Hati Hati” – OW, kopiący 

Hodowla: analogiczna do lividus: podłoże głębokie + stabilność.

13) Chilobrachys fimbriatus – OW, kopiący/webber 

Charakter: szybki, mocno pajęczynuje.

Hodowla: głębokie podłoże, wilgoć w dolnych warstwach, przewiew.

Błędy: zbyt suche i zbyt płytkie.

14) Chilobrachys natanicharum – OW, kopiący/webber 

Hodowla: jak u fimbriatus; bardzo ważna szczelność i procedura serwisowa.

15) Selenocosmia javanensis – OW, naziemny/kopiący 

Biotop: Azja Południowo-Wschodnia, warunki tropikalne.

Hodowla: podłoże wilgotniejsze, ale z przewiewem.

Błędy: brak wentylacji w “mokrym” setupie.

16) Poecilotheria ornata – OW, nadrzewny 

Hodowla: pion, szczeliny, przewiew; gatunek typowo “na doświadczenie”.

Błędy: nieprzygotowane karmienie i otwieranie.

17) Xenesthis immanis – NW, naziemny 

Plus: „wyświetlacz premium”.

Hodowla: duże terrarium, stabilna wilgoć, bez przegrzewania.

Błędy: próby trzymania “jak standardowego ptasznika”.

18) Theraphosa blondi – NW, naziemny 

Biotop: lasy równikowe, warunki wilgotne.

Hodowla: duży zbiornik, stały dostęp do wody, wilgotne podłoże + mocna wentylacja.

Wylinki: ryzyko rośnie, gdy jest za sucho lub gdy pająk jest odwodniony.

19) Theraphosa stirmi – NW, naziemny 

Dzięki że przeczytałeś ten artykuł
Blog Master